Data: 2009-12-28
Raport COP 15Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (COP15) zakończyła się 19 grudnia 2009 roku. Po dwóch tygodniach prac, które miały doprowadzić do porozumienia na szczeblu globalnym w sprawie przeciwdziałania zmianom klimatycznym, dokumentem końcowym, opracowanym w ostatnich godzinach obradowania uczestników Konferencji jest „Porozumienie Kopenhaskie”. Dokument ten opracowany został przez 25 głów
państw uczestniczących w Konferencji aby zapobiec wzrostowi średniej temperatury globalnej oraz aby podjąć działania w krajach rozwijających się w celu zapobiegania zmianom klimatycznym.
Konferencja zapamiętana zostanie jako organizacyjnie źle przygotowana ( UNFCCC wydało wejściówki 45.000 osobom poprzez rejestrację on-line podczas gdy pomieszczenia oraz hale wystawiennicze przygotowane były na przyjęcie 15.000 uczestników). Sytuacja ta spowodowała ogromne trudności w poruszaniu się po terenie w ramach Konferencji oraz ogromne kolejki. Dodatkowo, dotąd niespotykane, wystąpienia plenarne przedstawicieli krajów rozwijających miały bardzo agresywny charakter.
Wbrew planom ustalonym na Bali (COP13), które miały doprowadzić do opracowania prawnie wiążącego porozumienia w Kopenhadze, dokument przygotowany w czasie Konferencji przybrał kształt dalszego planu, budząc wątpliwości czy UNFCCC będzie w stanie zorganizować kolejną Konferencję (COP16) w roku 2010 w Meksyku.
Porażka w końcu była również spowodowana faktem, iż Organizatorzy bezpodstawnie uznali, że dokument przygotowany na poziomie grup roboczych, które w czasie jego opracowania, nie mogły dojść do porozumienia, pod naciskiem woli politycznej wszystkich uczestniczących zostanie uchwalony. Zbyt wiele wątpliwości oraz rozbieżnych interesów spowodowało, że ministrowie oraz głowy państw również nie zdołali dojść do porozumienia.
Państwa z Aneksu I do Protokołu z Kioto (państwa uprzemysłowione oraz kraje byłego bloku wschodniego) zostały zobowiązane do przekazania indywidualnych celów redukcyjnych do końca stycznia 2010 roku tym samym wiadomo już, że nie będzie uwzględniany wspólny cel redukcyjny dla krajów uprzemysłowionych.
Państwa spoza Aneksu I (włączając Chiny, Indie, Kraje Bliskiego Wschodu, kraje rozwijające się oraz najmniej rozwinięte kraje) zobowiązane zostały do przekazania listy indywidualnych działań mających na celu redukcje emisji. Jednakże tylko działania finansowane z pieniędzy pochodzących z funduszy międzynarodowych są przedmiotem wymaganego raportu.
Kraje rozwinięte zapowiedziały przekazanie około 30 miliardów USD na lata 2010 – 2012 na cele adaptacji do zmiana klimatu dla państw rozwijających się (najmniej rozwiniętych państw). Docelowo przekazywana pomoc ma wynieść 100 miliardów USD rocznie do 2020 roku.
Konferencja dostarczyła wielu możliwości delegatom przemysłu chemicznego do dyskusji oraz przekazania informacji innym uczestnikom (administracji publicznej, organizacjom pozarządowym, dziennikarzom, naukowcom) w czasie side eventów
Konkluzje:
Porozumienie Kopenhaskie nie doprowadziło do uchwalenia wiążącego dokumentu zobowiązującego do międzynarodowej współpracy w zakresie działań mających na celu minimalizowanie konsekwencji zmian klimatu, adaptacji do nowych warunków, jak również nie przyniosło rozwiązań w zakresie technologii oraz finansowania.
Unia Europejska przyjęła prawnie wiążące zobowiązanie do redukcji emisji o 20% do 2020 w stosunku do 1990, które zostanie wdrożone w życie poprzez system handlu emisjami. Taka polityka spowoduje jednostronne obciążenie gospodarki UE i jej sektorów konkurujących na rynkach globalnych. W obecnych warunkach sięganie przez UE po jeszcze ambitniejsze cele redukcyjne wydaje się bezzasadne.